|
در بيان آياتى كه در قرآن راجعه به گريه كردن وارد شده |
|
|
|
نگارش یافته توسط Web Master
|
|
در سوره مائده، و اذا سمعوا ما انزل الى الرسول ترى اعينهم نقيض من الدمع... كه تنزيل آن در شأن بعضى از كشيشهاى نصارى و در مقام مدح مىباشد دوم، در سوره توبه آيه 93... كه آنها اشك از چشمانشان مىريخت . از روى حزن و اندوه سوم، در سوره توبه آيه 83... پس آنها بايد كم بخندند و بسيار گريه كردند اين پاداش آنهاست به سبب آنچه كه كسب كرده و مىكنند. در مقام ندامت
چهارم، در سوره يوسف (16) (و جاء و اباهم عشاء يبكون) در شان فرزندان يعقوب كه پس از انداختن يوسف در چاه شبانگاه در نزد پدرشان آمدند در حالى كه مىگريستند پنجم، در سوره اسرى آيه 109، و يخرونى للأذقان يبكون و يزيد هم خشوعاً، و صاحبان علم در حالى كه ميگريستند و خشوع ينى تصرع و زارى ايشان زياد مىشود. مدح ششم، در سوره النجم آيه 44 و انه هو اضحك و ابكى و اوست خدايى كه مىخنداند و مىگرياند صفات خدا هفتم، سوره النجم آيه 60، و تضحكون و لاتبكون و ميخنديد و نمىگرييد . نكوهش هشتم، سوره مريم آيه 59، چون خوانده شود بر ايشان آيتهاى خدا بخشنده بر رومىيافتند در حالى كه سجده كننده و گريه كنندهاند . مدح نهم، دخان آيه 28، فما بكت عليهمالسماء و ما كانو منظرين، گريه نكرد بر ايشان آسمان و زمين و نبودند از مهلت شدهگان البكاء للحسين عليهالسلام ، علامه ميرجهانى
|