اين سخن، جايگاه اساسي و اصلي امر به معروف و نهي از منكر را نشان مي‏دهد.
امام حسين(ع) با اين عبارت، مي‏خواهند نقش محوري امر به معروف و نهي از منكر را نشان دهند؛ به گونه‏اي كه هدف نهايي قيام خويش را تحقق اين امر مي‏دانند. اگر توجهي به جايگاه اصيل امر به معروف و نهي از منكر شود، مقصود حضرت از اين سخن روشن‏تر خواهد شد.
اصل «امر به معروف و نهي از منكر» در تمامي اديان ابراهيمي مطرح و وظيفه تمامي پيامبران، رسولان، ائمه(ع) و مؤمنان مي‏باشد. اين مسأله يك وظيفه شرعي و فقهي صرف نيست؛ بلكه ملاك، معيار و در واقع علت فرستادن رسولان الهي است؛ زيرا عالم مادي، عالم اختلاط خوبي‏ها و بدي‏ها، حق و باطل، خوش‏آيندها و بدآيندها، ظلمت و نور، فضايل و رذايل است و اين امور گاهي چنان درهم تنيده مي‏شوند كه شناخت آنها و سپس تأسي و عمل به آن، دشوار مي‏گردد. اديان الهي با شناساندن معروف و منكر و در واقع خوب و بد، حق و باطل، ظلمت و نور، فضايل و رذايل به انسان‏ها و به دنبال آن دستور به انجام معروف‏ها و بازداشتن از منكرها، هدايت الهي را به آدمي مي‏آموزند و او را به صراط مستقيم رهنمون مي‏شوند.
رسول خدا(ص) درباره اهميت و جايگاه ويژه امر به معروف و نهي از منكر مي‏فرمايد: «كسي كه امر به معروف و نهي از منكر كند، جانشين خدا در روي زمين و جانشين كتاب خدا و جانشين رسول خداست».ميزان الحكمة، ج 3، ص 80.
و حضرت علي(ع) فرموده‏اند: «قوام شريعت [دين‏] امر به معروف و نهي از منكر است».غرر الحكم، ج 2، ص 400.
قرآن كريم ويژگي «امر به معروف و نهي از منكر» را در مؤمنان، بر اقامه نماز و دادن زكات و اطاعت از خدا و رسولش مقدم مي‏دارد.نگا: توبه، آيه 7.
امام باقر(ع) نيز در حديثي مي‏فرمايد: «امر به معروف و نهي از منكر راه پيامبران است. برنامه افراد صالح و شايسته است. واجبي است كه ساير واجبات در گرو آن اقامه مي‏شوند. امنيت راه‏ها در سايه آن حاصل مي‏شود. حليت كسب‏ها به سبب آن است. در سايه امر به معروف و نهي از منكر است كه دشمنان را به رعايت انصاف وادار مي‏سازد، ... كارها در سايه امر به معروف و نهي از منكر به سامان مي‏رسد».نگا: اصول كافي، ج 5، ح 1، ص 55.
بنابراين، اصل امر به معروف و نهي از منكر مخصوص امام حسين(ع) نيست؛ بلكه وظيفه تمامي پيامبران، رسولان، امامان، صالحان و مؤمنان مي‏باشد. اما از آنجا كه معروف و منكر در زمان سيدالشهداء(ع) بشدت مختلط گرديده و از سوي ديگر منكر در تمامي ابعاد، رايج شده بود و معروف در تمام ساحت‏هايش متروك مانده بود و اين وضعيت منجر به خاموشي دين اسلام و فراموشي سنت نبوي و علوي گشته بود؛ اباعبدالله(ع)، اعتراض به وضع موجود و احياي سيره رسول خدا(ص) و دين اسلام و دفاع از آن را تنها در سايه امر به معروف و نهي از منكر محقق مي‏دانست. به همين دليل آن حضرت هدف از قيام خويش را اصلاح جامعه به وسيله امر به معروف و نهي از منكر بيان مي‏كرد: «اني لم اخرج اشرا و لابطرا و لا مفسدا و لا ظالما و انما خرجت لطلب الاصلاح في امة جدي(ص) اريد ان آمر بالمعروف و انهي عن المنكر» . بحارالانوار، ج 44، باب 37، ح 2.