بله، شرط احتمال تأثير مراعات شده بود، بلكه حسين(ع) يقين به تأثير داشت و مي‏دانست كه نهضت و قيام او اسلام را حفظ ميكند و حركت او ضامن بقاي دين خواهد بود، ميدانست كه اگر بني اميه او را كه نبيره پيغمبر و مركز تحقق آمال معنوي و اسلامي مردم و شريفترين و گراميترين خلق و محبوبترين افراد در قلوب جامعه است ـ بكشند ديگر قدرتشان در هم شكسته ميشود و چنان سيل خشم و نفرت مردم به سويشان سرازير ميشود كه حال هجوم به اسلام در آنها از ميان ميرود و بايد موقعيت دفاعي به خود بگيرند تا بتوانند چند صباحي پايههاي لرزان حكومت كثيف خود را از سقوط نگاه دارند.
ميدانست كه شهادت او و اسارت اهلبيت ماهيّت بنياميّه و عداوتهاي آنها را با اسلام و شخص پيغمبر آشكار ميسازد و عكسالعمل قتل او، ريشههاي اسلام را در دلها استوار كرده و حسّ تمرد و سرپيچي از اوامر امويين را در همه ايجاد مينمايد و احساسات اسلامي و شعور ديني مردم را بيدار و زنده ميكند.
ميدانست كه وقتي بنياميه او را كشتند، مردم دستگاه خلافت و حكومت را در مسير خلاف مصالح اسلام و مسلمين ميدانند و آن را نمايندة افكار جامعههاي مسلمان نميشناسند و معلوم است حكومتي كه دشمن دين و خاندان رسالت شناخته شد، هرچند مدت كوتاهي بر ظاهر مردم فرمانروائي كند، نخواهد توانست با سوء استفاده از مسند رهبري اسلامي، جامعه را گمراه و انديشهها را منحرف سازد.
فاجعة كربلا، دنياي اسلام را تكان داد و مثل آن بود كه شخص پيغمبر شهيد شده باشد و در تمام شهرها احساسات خشمآگين مردم نسبت به بنيآميه به جوش آمد و انقلابات ضدّ امويين، يكي پس از ديگري شروع شد تا آن حكومتي كه به اسم اسلام، از شرك و كفر ترويج ميكرد ساقط شد و آن خونهاي پاكي كه از اهلبيت ريخته شد، بهاي نجات اسلام و شور و هيجان ديني مردم عليه بني اميّه بود.
پس معلوم شد كه امر به معروف و نهي از منكر حسين(ع) از نظر قواعد عمومي و فقهي نيز لازم و از واجبات بوده است و حسين(ع) در راه اداي اين تكليف از جان خود و عزيزترين و لايقترين جوانان و برادران و ياران چشم پوشيد و همه را فداي مقاصد بزرگ و عالي اسلامي كرد و با اينكه سيل مصيبات به سوي او هجوم آورد، ثابت و پايدار ايستادگي كرد و از دين و هدف خود دفاع نمود.