در مورد قيام امام حسين((عليه السلام)) يك بحث اين است كه آن بزرگوار از قيام خويش چه اهدافى را در نظر داشت. بحث ديگر اين است كه پى آمدها و نتايج قيام آن حضرت چه بود.
پى بردن مردم به ماهيّت كثيف بنى اميّه و فراهم شدن زمينّه سقوط خلافت ننگين آنان در اثر قيام امام حسين((عليه السلام)) يكى از نتايج قيام آن حضرت است، نه از اهداف قيام. در كلمات آن حضرت به وضوح مى بينيم كه قيام ايشان عليه يزيد به اين دليل بود كه يزيد صلاحيّت خلافت بر مسلمانان را نداشت و به همين دليل از بيعت با او امتناع ورزيد. نقل شده كه امام حسين((عليه السلام)) فرمود: «فَعَلَى ألأِسْلامِ السَّلام اِذْبُلِيَتِ ألأُمَهُّ بِراع مِثْلِ يزيد» و نيز فرمود: «اَلا اِنَّ الدّعى اِبْنَ الدّعى قَدْر كَزَبَيْنِ اثْنَتَيْنِ: بَيْنَ الِثَلةِ وَ الذِّلِةَ وَ هَيْهاتَ مِنّا الذِّلَة». از اين دو سخن نتيجه گرفته مى شود كه زندگى در تحت لواى حكومتى كه زمامدار آن مثل يزيد است براى مثل امام حسين((عليه السلام)) ذلّتى است كه قابل تحمّل نيست.