اگر امام حسين((عليه السلام)) در راه اسلام و براى بيدار كردن مسلمانان چنان قيام و فداكارى بى نظير را برپا نمى كرد، وضع اسلام با وضع امروز آن قابل مقايسه نبود; زيرا همان طور كه مى دانيم بعد از رحلت پيامبراكرم((صلى الله عليه وآله)) رهبرى اسلام از مسير صحيح خود منحرف شد و به دست افراد بى صلاحيّت افتاد. پس از رحلت پيامبر((صلى الله عليه وآله))هر اندازه كه زمان به پيش مى رفت، انحرافات آشكارتر مى شد تا سرانجام كار به جايى رسيد كه افرادى چون يزيد - كه علناً به قوانين و مقرّرات اسلام بى اعتنا بودند - زمام امور را به دست گرفتند! و «اميرالمؤمنين!» خوانده شدند. اين وضع براى افرادى چون امام حسين((عليه السلام)) غير قابل تحمّل و بسى دردناك بود. خطر بزرگ تر كه موجوديّت اسلام را تهديد مى كرد، خو گرفتن مسلمانان به وضع موجود بود. هنگامى كه يزيد به خلافت رسيد، تقريباً نيم قرن از زمامدارى افراد بى صلاحيّت مى گذشت و انحرافات و فجايعى كه در اين مدّت به نام اسلام انجام مى گرفت، رفته رفته براى مردم عادّى شده بود و ديگر آن زشتى سابق را نداشت. اگر وضع به همين صورت ادامه مى يافت بعد از گذشت چند قرن اثرى از اسلام كامل و واقعى نمى ماند و زمامداران منحرف هر گونه تحريفى كه مصالحشان اقتضا مى كرد در اسلام ايجاد مى كردند. در اين شرايط امكان اعتراض به زمامداران نيز نبود; چون فرض كرديم مردم نيز به اين وضع خوگرفته بودند و نادرستى و زشتى رفتار حاكمان را احساس نمى كردند. در اين اوضاع بود كه مسلمانان روشن بين و فرزندان واقعى اسلام(مانند امام حسين(عليه السلام)) احساس وظيفه كردند و ديدند اگر براى بيدارى مسلمانان نكوشند، حقيقت و موجوديّت اسلام از بين خواهد رفت;

بنابراين حضرت امام حسين((عليه السلام)) قيام قهرمانانه عاشورا بر پا كرد و با خون مقدّس خويش، حقيقت اسلام را از تحريف ها و تجاوزها حفظ كرد. با قيام آن حضرت((عليه السلام))مسلمانان از خواب غفلت چشم گشودند و هويّت واقعى زمام داران را آشكارا ديدند و دريافتند كه بين اسلام حقيقى و اسلام آنها فاصله زيادى است. قيام امام حسين((عليه السلام))و مجاهدت هاى امامان بعد از ايشان بود كه عدّه اى از مسلمانان را وادار كرد كه معارف و حقايق اسلام را در مكتب اهل بيت بياموزند و به نسل هاى بعد منتقل كنند تا حقيقت اسلام هميشه محفوظ بماند و تا روز قيامت هركس بخواهد اسلام كامل و واقعى را بشناسد به آن دسترسى داشته باشد.