بررسى دقيق تاريخ كربلا معلوم مى كند كه همراه بودن خانواده امام حسين((عليه السلام)) با ايشان تا چه اندازه در تحقّق هدف آن حضرت مؤثّر بود.
آن حضرت همچنين مى خواست با نشان دادن مظلوميّت خود و خاندانش ريشه ظلم بنى اميّه را بكند و اگر زن و فرزند خود را به همراه نمى برد، مظلوميّت آن حضرت كاملا معلوم نمى شد و ممكن بود گروهى بگويند حضرت به طمع ملك و سلطنت يزيد انقلاب كرد و كشته شد، ولى وقتى در تاريخ بخوانيم از روز هفتم محرّم آب را بروى خاندان آن حضرت بستند و فرياد العطش كودكان آن حضرت به گوش دوست و دشمن رسيد و قطره آبى نيز از ايشان دريغ شد، دنيا مى فهمد كه دشمنان ايشان در موضع باطل بودند.
از طرف ديگر اگر خانواده آن حضرت همراه ايشان نبودند، ماجراى كربلا از يادها مى رفت و خون آن حضرت پايمال مى شد. اسيرى حضرت زينب و ديگر افراد خاندان موجب شد نام آن بزرگوار تا قيامت زنده و پايدار بماند. يزيد پس از پشيمانى از كار خود نقشه را تغيير داد و بناى مدارا با خاندان اهل بيت را گذاشت و گفت سه خواهش امام زين العابدين((عليه السلام)) را قبول مى كنم و در شهر شما مجلس عزادارى امام را براى زن هاى اسير مهيّا كرد. حضرت زينب((عليها السلام)) تمام ظلم هاى بنى اميّه را براى زنان شام بيان كرد به گونه اى كه زنان گريه و زارى مى كردند. انقلابى در شهر شام برپا شد. ماجراى دروازه كوفه، سخنرانى حضرت زينب، مجلس عبيدالله و مجلس يزيد و نيز ماجراى امام زين العابدين در مسجد شام و سخنرانى آن حضرت بالاى منبر همه و همه مربوط به اسيران اهل بيت است كه اگر حضرت آنان را به همراه نمى برد، اين بهره بردارى كامل صورت نمى گرفت.