يعني نهضت و قيام امام حسين عليه السلام موجب حفظ دين اسلام و آموزه هاي متعالي آن از انحراف ابدي شد. شرايط به گونه اي بود كه اساس دين به خطر افتاده بود. زيرا كساني كه با عنوان خليفه و جانشين پيامبر اسلام بر ين مسند نشسته بودند، اموري را كه اسلام به مبارزه با آن برخاسته بود را به عنوان اسلام ترويج مي كردند و تعاليم و آموزه هاي دين را كنار گذاشته و از اسلام جز پوسته ظاهري باقي نگذاشته بودند و چون اين امر از سوي كساني بود كه به عنوان حاكم جامعه اسلامي و خليفه پيامبر و مروج سيره و آئين او شناخته مي شوند، انحراف از آموزه هاي دين به نام دين تمام مي شد. همچنان كه خود امام حسين عليه السلام، در سخنانشان به اين مطلب اشاره كرده اند «و علي الاسلام السلام اذ قد بليت الامه براع مثل يزيد» بايد فاتحه اسلام را خواند وقتي امت اسلامي گرفتار سرپرستي همچون يزيد شده است. در چنين شرايطي كه اساس دين اسلام در معرض خطر بود، امام حسين عليه السلام با قيام خود و نثار جان خود موجب بقاي ديني شد كه جدش بنيان گذار آن بود. همچنان كه در كلام امام حسين عليه السلام در روز عاشورا آمده است: «ان كان دين محمد لا يستقيم الا بقتلي، فيا سيوف خذيني» اگر دين جدم جز با كشته شدن من باقي نمي ماند پس اي شمشيرها مرا دريابيد.