آوردن آن همه نيرو، يك اقدام پيشگيرانه بود. حكومت يزيد براي پيشگيري از خطراتي كه ممكن بود در عراق پيش بيايد، نيروهاي زيادي را تدارك ديد تا اگر مردم عراق بر ضد حكومت يزيد قيام كردند، بتوانند با آنان مقابله كنند چون هر لحظه احتمال قيام مي رفت. مردم عراق و به خصوص كوفه، شيعه علي(ع) هستند و همه طرفدار حسين بن علي(ع) مي باشند.
در اين شرايط درگيري با حسين بن علي(ع) و تصميم به كشتن آن حضرت كار بسيار خطرناكي است و براي حكومت خطر بزرگي است. براي رهايي از خطرها چاره كار آن بود كه نيروهاي رزمي زيادي وارد صحنه كنند، جاده ها، كوه ها، بيابان ها و شهرها را كنترل كنند تا از جايي براي امام حسين(ع) كمكي نرسد.
عوامل حكومت يزيد هر لحظه احتمال مي دادند مردم كوفه قيام كنند، مردم بصره قيام كنند و نيز شهرهاي ديگر عراق دست به قيام بزنند چون كشتن حسين بن علي(ع) كار بسيار خطرناكي بود. بنابراين آوردن آن همه نيرو، براي اين نبود كه همه با هم در كربلا با امام حسين و يارانش بجنگند بلكه اين نيروها در مراكز حساس و جاده ها مستقر بودند تا به امام حسين(ع) كمك نرسد وگرنه 72 نفر را با يك هزار نفر هم مي توان كشت گرچه اين 72 تن بسيار بسيار قوي و نيرومند هم باشند.