در كلمات بزرگاني همانند ابن عباس، اين پيشنهاد مطرح شد كه امام حسين(ع) به سمت يمن رفته، از آنجا داعيان خود را به اطراف بفرستد و نهضت خود را سامان‏دهي كند تا بتواند در مقابل يزيد بايستد.الكامل في التاريخ، ج 2، ص 545.
حال در اينجا اين پرسش مطرح مي‏شود كه چرا امام(ع) اصلاً اين گزينه را مدنظر قرار نداد؟
در پاسخ به اين پرسش بايد به امور زير توجه داشت:
1. گرچه اهل يمن از حضور حضرت علي(ع) در زمان رسول خدا(ص) در يمن خاطره خوشي داشتندهمان، ج 1، ص 651. و تمايلاتي نسبت به آن حضرت(ع) ابراز مي‏داشتند؛ اما هرگز نمي‏توان در مقايسه با كوفه، اين سرزمين را در اين زمان به عنوان پايگاهي براي شيعه معرفي كرد.
2. پيشينه اهل يمن نشان مي‏دهد كه نمي‏توان در مواقع بحراني بر روي آنها حساب ويژه‏اي باز كرد؛ زيرا در زمان حكومت حضرت علي(ع)، همين يمنيان در مقابل سپاه نه چندان قوي و قدرتمند معاويه، در سلسله حملاتي (مشهور به غارات)براي اطلاع كامل ر.ك: الغارات. كوتاهي كرده و فرماندار خود عبيداللَّه بن عباس را تنها گذاشتند؛ به گونه‏اي كه او ناچار به كوفه فرار كرد و سپاهيان بي‏رحم معاويه به رهبري بسر بن ابي ارطاة، به راحتي شهر را اشغال نمودند و عده‏اي از مردم را - كه در ميان آنها دو طفل كوچك عبيداللَّه بن عباس نيز وجود داشتند - قتل عام كردند.الكامل في التاريخ، ج 2، ص 431.
3. يمن در اين زمان از شهرهاي مركزي و مهمّ مملكت اسلامي به شمار نمي‏رفت و مانند كوفه به شهرهايي همانند بصره، مدائن و ديگر شهرهايي كه امكان فراهم آمدن ياران امام(ع) و ملحق شدن آنها به سپاه آن حضرت در كوفه وجود داشت، نزديك نبود.
4. سابقه ارتداد قبايلي از يمن در ماه‏هاي آغازين رحلت پيامبر اكرم(ص)، پيشينه‏اي منفي از اين كشور در اذهان باقي گذاشته بود و اين احتمال وجود داشت كه در صورت مركزيت آن براي قيام امام حسين(ع) مردم، اين قيام عليه حكومت را با آن پيشينه بسنجند و آنها را از يك سنخ ببينند؛ به ويژه آنكه دستگاه حكومت اموي به خوبي مي‏توانست از اين پيشينه در راه آلوده كردن قيام آن حضرت بهره‏برداري كند.
5. دوري يمن از ديگر شهرهاي اسلامي و جدا افتادگي آن، اين امكان رابه راحتي به حكومت اموي مي‏داد كه در صورت وقوع قيام، آن‏را به راحتي سركوب كند.
6. امام حسين(ع) در اين زمان دعوتي جدّي از سوي يمنيان نداشت؛ بنابراين انگيزه‏اي در ميان آنان براي دفاع از آن حضرت در مقابل يزيد وجود نداشت و انگيزه‏هايي كه در مردم كوفه براي دعوت از امام(ع) وجود داشت - حتي يك صدم آنها - در يمنيان وجود نداشت؛ انگيزه‏هايي همچون: دفاع عقيدتي از اهل‏بيت(ع)، بازسازي مركزيت كوفه در مقابل شام، احياي حكومت عدل علوي در كوفه، رهايي از ظلم و ستم بني‏اميه و ... .