حسين(ع) مي‎توانست در شهر مكه قيام كند و عامل يزيد را از شهر بيرون نمايد و از همانجا نامه‎ها به اطراف و شهرها بنويسد و مردم را به شورش و انقلاب دعوت كند، نتيجه اين مي‎شد كه يزيد به مكه قشون مي‎فرستاد، و مكه را محاصره مي‎كرد و كعبه را خراب و اهل مكه را قتل عام مي‎نمود.
امام حسين مقصد سياسي نداشت و كسي هم نبود كه محرمات و شعائر خدا و مقدسات را سبك بشمارد. او, اعتراضش به بني‎اميّه اين بود كه محرمات را هتك و شعائر و احكام را ضايع كرده‎اند, پس چگونه راضي مي‎شد, جريان كار طوري پيش آيد كه بني‎اميّه, احترام حرم خدا را هتك نمايند. او مي‎دانست كه اعلان قيام در مكه, موجب هتك مسجد و تخريب خانه و اسائه ادب به تمام مشاهد ومواقف حرم خواهد شد. اين دورانديشي و متانت رأي حسين بعدها هنگام قيام زبير آشكار گرديد، لذا از اين كه حرم را مركز قيام و نهضت قرار دهد جداً خودداري فرمود.