مردان خدا, براي هدف‎هاي عالي انساني و الهي خود, گاهي چنين مبارزاني دارند، يعني با اينكه مي‎دانند دشمنان خدا خونشان را مي‎ريزند و سرشان را بالاي نيزه مي‎كنند, ولي باز هم براي نجات اسلام و توحيد، پيكار و جهاد مي‎نمايند تا عكس العمل قيام آنها بتدريج مردم را بيدار و مسير تاريخ را عوض كند.امام حسين با وضعي كه پيش‎آمده بود و احكام قرآن و موجوديت اسلام را شديدترين خطرات تهديد مي‎كرد و آينده اسلام تاريك و مبهم, بلكه معلوم بود كه عنقريب خورشيد نوراني اسلام غروب و دوران شرك و جاهليت بازگشت خواهد كرد، نمي‎توانست با در نظر گرفتن احتمال يا قطع به ضرر, دست روي دست بگذارد و در خانه بنشيند و ناظر اين مصيبات براي عالم اسلام شود. در مقابل چنين خطر و منكري حسين، بايد بپاخيزد و دفاع كند و سنگر اسلام را خالي نگذارد، هر چند خودش و عزيزانش را بكشند، و خواهران و دخترانش را اسير كنند؛ زيرا حسين بقاي اسلام و بقاي احكام اسلام را از بقاي خودش مهمتر مي‎دانست، پس جان خود را فداي اسلام كرد.